Yine yalnizim. Her zaman oldugu ve belki de ilerde olacagi gibi... Hayat ne kadar zorlasiyor yalniz isen... Hele de yaninda destek olacak ne ailen, ne de sevdiklerin yoksa. Kimsenin seni anlamiyor olmasi anlatamiyor olman ve daha birsuru dert cabasi... Ya ayni dili konustuklarin anlamiyorsa? O daha da vahim...
Ozlemek sonra; sebepsiz, yalniz, caresizce ozlemek... Beklemek; zamanin hic gecmeyecegini, vaktin hic gelmeyecegini bile bile beklemek... Yaratildiktan sonra dogmayi, dogumdan sonra konusmayi, okula gitmeyi, evlemeyi, anne-baba olmayi, torun sahibi olmayi beklemek... Bunlar en iyileri. Sonunda bir de olumu beklemek var. Ya bunlari bekleyemeden olumu beklemeye basladiysa insan?
O zaman ya sanssizsindir, ya kaderine kusmek zorundasindir ya da bu senin alin yazindir... Razi ol ve beklemeye devam et!
Bekle! Sen beklesende, beklemesende o zaman hepimiz icin geliyor...
Asla aklinizdan cikartmayin diye...
